Oğlum! Bana Bi Çay! Demli Olsun!

Şu an İstanbul Kastamonu yolunun bilmem kaçıncı kilometresinde Gerede’yi biraz geçmişken saat 04:30. Otobüs karanlık ve sessiz. Elif uyu! Hayır, nedense bu gibi durumlarda uykum kaçar ve gereksiz bir şekilde öylece düşünürüm kendi kendime. Aslında yolculuğumun ana teması dedem. Her bir köşesinde ayrı bir anımızın olduğu Kastamonu’ya dedemi kaybettiğimiz 2011 haziranindan bu yana gitmemiştim. Yani önümüzdeki iki gün benim istemsiz ağlayarak gecirecegim iki gün. Allah anneme sabır versin!
Bu yazının başlığını Dedeme Övgü olarak düşünmüştüm. Hazır uykum da kaçmış yazabildigim kadar yazayım dedim sonra bu başlığı seçmeye karar verdim. Neden?
Aslında hiç demli çay aşığı biri değildim. Hatta çayı her zaman açık ve şekerli içerdim. Hatırlarım da 4.kat balkonumuza Continue reading